مشهد

المكان مكنش له وجود و الزمان مكنش له حدود,كل حاجه ثابته مبتتحركش و كل شىء ساكن مبيتغيرش.........لا فارق معاه اسمه و لا فارق معاه هو مين, حتى الأسئلة اللى دايما بتجرى وراه و بتطارده وقفت مكانها.....اسئلة زى ليه؟و ازاى؟و بعدين؟.....مجرد من المشاعر ,مجرد من الأفكار........

المشهد كالتالى......ضلمه فى كل مكان,كرسى فى الركن.جنبه لمبه نورها خافت و ضعيف. ايده راكنه على الكرسى. دماغه سانده على ضهره,صوت موسيقى مش كئيبه بس بتعرف تدخل جواك و تلاقى طريقها لآعمق جزء فيك و تخرج منك كل اللى كنت دفنه و مش عايزه يبان و مخبيه......

يمكن المشهد يبقى لينا....حالة سكون و للبعض.....حالة جنون أو للمعظم.......حالة وجود و وقفه مع الذات

بس مش ده اللى كان هو عايش فيه.....

فى المشهد ده بذات كان البطل عنده حاله من التوهان او الحيرة بس دى قصته و هو بطلها لازم يمشيها ذى ما النص بيقول......و اول سؤال يطرحه فى عقله :" مين اللى كاتب النص؟انا؟؟"

يجى صوت من بره يقول"ستووووووووب, مش ده اللى انا عايزه انا عايز احساس معين بطريقه معينه"
البطل يقول:"بس حضرتك انا اللى بمثل و انا حاسس بالمشهد ده كده...مش هقدر اديك احساس انا مش قادر اعمله و لا حاسه مش هتبقى طبيعيه"
_"مش انت اللى كاتب النص,ولا انت اللى بتخرج,ولا انت المؤلف"
_"بس انا البطل,انا بطل القصه,انا اللى بمشى جواها انا اللى بعيش لحظاتها و انا اللى بختبر تجاربها و بحس بمأستها"
_"انت مجرد عروسه بحبل طويل و انا اللى ماسكه و بحركه,بقولك امتى تمشى و امتى تقف ,تقول ايه و تعمل ايه,كل ده انا اللى بعمله مش انت"
_"انا البطل ,و انا اللى عايش جوه القصه...انا حر انا اللى بمشيها حسب ارادتى و حسب اللى انا عايزه و حسب اللى عقلى شايفه و اللى قلبى رايده"
_"فوء لنفسك...انت يادوب حتت ممثل شوف انت بتكلم مين...انا اللى عملتك و ممكن فى لحظه اهدك و ارجعك ولا حاجه زى ما كنت اول لما شوفتك"
_"انت اللى كنت فاكر انى ولا حاجه و كنت فاكر انى معنديش رأى ,معنديش فكر, معنديش حاجه اقدر اعملها"
_"واضح انك مش فاهم انا مين و ممكن اعمل فيك ايه"
_"هتتفاجىء انى ميهمنيش انت مين و لا يهمنى تقدر تعمل فيا ايه؟"
_"نعم.انت اكيد اتجننت"
_" احب اعرفك بنفسى انا بطل قصتى,قصتى انا
و انت مجرد حالة.........حالة من الخوف
حالة من الرعب
حالة من الكره
حالة من التوهان
حالة من عدم الثقة
حالة من الشك
حالة من الافكار السلبية
حالة حاولت تقتلنى و تقولى انى مقدرش, حالة حاولت تهدمنى و تقول انى معرفش........بس لآ انا البطل و القصه مش لازم دايما تمشى زى ما النص مكتوب"
_"ايه الكلام ده!!!"
_"انا لسه مخلصتش كلامى,مش لازم النص يقول ان النهايه سعيدة هتبقى سعيدة و مش لازم اول لما يتكتب النهايه دموع يبقى الحزن هو النهاية"
_".........."
_"ساكت ليه؟كلامى صح........النهايه مش النص اللى بيقرره,البطل هو اللى بيحدده...هو اللى بيقرر امتى يستسلم و فى الوقت ده النهايه بتتكتب,لكن طول ما البطل بيقرر انه يقول لآ انا هكمل اعيش يبقى لسه فى النص كتير و النهاية لسه بعيدة"
_"انت ضعيف و فى اى لحظه هعرف ارجعك تانى"
_"اه انا ضعيف بس ضعفى ده قوتى....لآن انا عارف انى مفيش حدود تمنعنى و عارف ايه قدراتى و انا مؤمن بالله... و مؤمن ان لسه جوايا كتير و لسه الفرص هتيجى و انت مش هتوقفنى"

و كل حاجة توقف و نرجع تانى للمكان و الزمان لكن البطل قام من على كرسيه و الضلمة اختفت و الشمس نورت.....
نلاقى البطل ماشى ناحية الباب و فتحه و خرج و قفله وراه و بدأ يعيش قصته و لسه النهايه متكتبتش...........لكن القصه بتتعاش.